Övliya Çələbi kimi

“Atam hələ də gəlib çıxmırdı. Bir əlimdə dəftər, o biri əlimdə qazlı su ilə masanın arxasında oturub gözləyirdim. Əslində, bu saat kiminsə gəlib: “Ah! Sən tapdın? Götürə bilərəm? Çox təşəkkür edirəm!” – deyərək məni bu yükdən azad etməyini istəyirdim. Amma heç kim gəlmirdi. Dəftəri masanın üstünə qoyub diqqətlə baxmağa başladım. Çox qalın bir dəftər idi. Deyəsən, dəri üzlük bu dəftərə aid deyildi. Onu həmin üzlüyün içinə qoymuşdular. Deməli, bu, bir qab idi. Ağlıma yüz fikir gəlirdi... İçinə baxmağa qərar verə bilmirdim. Özüm özümlə mübarizəyə başladım. Ağlımdan keçən cümlə ağzımdan çıxdı. Öz-özümə: “AÇ VƏ BAX!” – dedim. Tərəddüd içində əlimi dəftərə uzatdım”.